Het echte verschil tussen vrijen en het aansluiten van | Sex & relaties | 2018

Het echte verschil tussen vrijen en het aansluiten van

Getty-afbeeldingen

In haar nieuwe boek, The End of Sex: How Hookup Culture laat een generatie ongelukkig, seksueel onvervuld en verward over intimiteit achter , onderzoekt Donna Freitas hoe jonge mannen en vrouwen een nieuwe, disfunctionele seksuele norm creëren . Hier legt Freitas uit hoe een doordringende 'aansluitcultuur' op universiteitscampussen belemmeringen voor echte gehechtheid creëert. (En waarom de hele tijd aansluiten is echt minder leuk dan het klinkt.) V: Kun je uitleggen wat je bedoelt met connectiecultuur?

A:
Allereerst wil ik een onderscheid maken tussen een aansluiting en een cultuur van aansluiten. Een connectie is een enkele daad met betrekking tot seksuele intimiteit, en het zou een bevrijdende ervaring zijn. Een cultuur van aansluiten, voor zover mijn studenten erover hebben gesproken, is monolithisch en onderdrukkend, en waar seksuele intimiteit alleen binnen een zeer specifieke context zou moeten voorkomen. De aansluiting, op zichzelf, wordt een norm voor alle seksuele intimiteit, in plaats van een eenmalige, leuke ervaring te zijn. In plaats daarvan is het iets dat je moet doen. Een aansluiting kan heel goed zijn, in theorie, maar na verloop van tijd wordt het beestachtig en uitputtend. V: Dus je zegt dat de standaardmodus voor relaties voor jonge mensen casual seks is geworden? A:

Nee, dat is niet wat ik zeg. Casual seks is niet noodzakelijk wat er gebeurt in een connectie. Een aansluiting kan zoenen. De aansluiting is de meest voorkomende manier om seksueel intiem te zijn op een universiteitscampus, en relaties worden gevormd via seriële verbindingen.
V: Waarom is dit problematisch? A:

Het is alleen problematisch als mensen niet doen ik vind het leuk, en als ze het niet leuk vinden of bevrijden. Bravado is een belangrijk onderdeel van wat de connectiecultuur bestendigt, maar als je studenten één op één krijgt, zowel jonge vrouwen als mannen, hoor je veel ontevredenheid en ambivalentie. V: Waarom vinden ze het niet leuk?
A: Studenten zullen in theorie erkennen dat een aansluiting goed kan zijn. Maar ik denk dat ze de aansluiting ook ervaren als iets dat ze moeten bewijzen, dat ze seksueel intiem kunnen zijn met iemand en dan weglopen en niet om die persoon geven of wat ze deden. Het is een zeer ongevoelige houding ten opzichte van seksuele ervaringen. Maar het lijkt erop dat veel studenten zich bewust worden van dit sociale contract, maar er vervolgens uit komen en het niet kunnen handhaven en beseffen dat ze wel gevoelens hebben over wat er is gebeurd. Ze schamen zich uiteindelijk dat ze niet ongevoelig kunnen zijn. V: Denkt u dat mannen en vrouwen verschillend worden beïnvloed door de nieuwe seksuele normen?

A:
Mijn grootste verrassing toen ik dit project begon was de antwoorden die ik van jonge mannen heb gehoord. Ik ging ervan uit dat ik verhalen over feestvreugde van de mannen en veel klachten van de vrouwen zou horen. Maar veel van de jonge mannen die ik sprak, beklaagden zich net zo veel als de vrouwen. Ze wensten dat ze een relatie konden hebben en dat ze dit alles niet aan hun vrienden hoefden te bewijzen. Ze wilden verliefd worden, en dat hoorde ik van de jonge vrouwen. Wat anders was, was dat vrouwen het gevoel hadden dat ze erover mochten klagen en dat klagen mensen verboten voelde. V: Maar heb je geen studenten gevonden die zich bevrijd voelden door de mogelijkheid om seksueel te experimenteren zonder een blijvende band te vormen? A:

Laat me duidelijk zijn: elke student met wie ik sprak, was blij dat ik de mogelijkheid had om aan te sluiten. Het probleem is een cultuur van aansluiten, waar het de enige optie is die ze zien om seksueel intiem te zijn. Ze zijn niet tegen het aansluiten van theorie, ze willen gewoon andere opties. V: Denk je dat dit een blijvende uitwerking zal hebben voor deze generatie?
A: Ik ben erg optimistisch. Ik hoor veel verlangen van studenten en ik denk dat ze veel nadenken over wat ze willen. Maar veel van hen weten niet hoe ze uit de aansluitingscyclus kunnen komen, omdat het te veel is om iets anders te doen. Sommigen van hen studeren af ​​en realiseren zich dat ze niet weten hoe ze een relatie moeten starten als er geen aansluiting is. Er is een vaardigheid nodig als het gaat om het ontwikkelen van relaties, en studenten weten wanneer ze dat missen.

Vraag: Maar als ze die vaardigheden missen, worstelt deze generatie dan meer met intimiteit?
Er zijn veel studenten die in relaties terechtkomen, vaak wanneer een aansluiting verandert in iets meer. Wat hen zorgen baart, is wat er gebeurt als ze daar aankomen. De hookup-cultuur vereist dat je fysiek intiem bent, maar niet emotioneel intiem. Je leert jezelf hoe je seks kunt hebben zonder te verbinden, en veel tijd besteden aan het weerstaan ​​van intimiteit kan een uitdaging vormen als je echt in een relatie zit. Een hookup-cultuur kan intimiteit en conversatie ontmoedigen en dat kan later problemen veroorzaken

Schrijf Uw Commentaar